Μελέτη του τίτλου των αντισωμάτων σε άτομα με και χωρίς σακχαρώδη διαβήτη μετά από εμβολιασμό για τον SARS-COV-2

Abstract

INTRODUCTION: Patients with diabetes mellitus (DM) are at increased risk of developing severe disease and death from COVID-19. Therefore, vaccination of people with DM against SARS-CoV-2 is mandatory. Hyperglycemia has been shown to impair multiple aspects of innate and adaptive immunity contributing to increased susceptibility to infections in patients with DM and uncontrolled hyperglycemia. Whether hyperglycemia affects the humoral response after vaccination is unknown. PURPOSE: The aim of this study was to examine humoral immune response in participants with and without DM after vaccination with BNT162b2 mRNA vaccine. Antibodies were measured in serum by an anti-SARS-CoV-2-RBD IgG assay (Abbott SARS-CoV-2 IgG II Quant); it quantifies IgG antibodies against the receptor-binding domain (RBD) of the S1 subunit of the spike protein of SARS-CoV-2 by a chemiluminescent microparticle immune assay. Values > 50 AU/mL are considered protective from severe disease. Antibodies were measured 21 days after the first dose, 7–15 days after the second dose, 100-110 days and 180-200 days from the first dose and 180-200 days after the 3rd booster dose. METHODOLOGY: 171 individuals participated in the study, of whom 62 had a history of DM (49 had type 2 DM and 13 had type 1 DM) and 109 did not (control group). Thereafter, 62 participants from the control group were matched based on gender, age, height and weight with 62 individuals with DM (matched population). The individuals with DM had a mean age of 55,1±12,83 years and a mean body mass index of 29,73±4,80 kg/m2. The mean duration of DM was 15 years and the mean HbA1c was 7%. RESULTS: Αfter the 1st dose of the vaccine, 21% of individuals with DM did not develop protective antibodies compared to 5% of individuals from the control group (p = 0.014). Morover, the antibody titer was significantly lower in individuals with DM compared to the control group (p = 0.010) after the administration of a single dose of the vaccine. This diminished response in individuals with DM was eliminated by the administration of the second dose of the vaccine and 7-15 days later all patients with DM had detectable neutralizing IgG antibodies. At 3 months and 6 months after the first dose of the vaccine, a significant decrease in antibody titer was observed in all participants. The antibody titer in individuals with DM was lower at 3 and 6 months after the first dose than in the control group. All participants received a 3rd booster dose at least 3 months after the second dose. Meanwhile, 42 individuals (38.5%) without DM and 23 (37.1%) people with DM self-reported COVID-19 infecton, most of them 6-8 months after the second dose of the vaccine. Six months after the third booster dose, the antibody titer in individuals with DM did not differ from that in the control group.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης σοβαρής νόσου και θανάτου από νόσο COVID-19. Ως εκ τούτου ο εμβολιασμός των ατόμων με ΣΔ έναντι του SARS-CoV-2 κρίνεται επιτακτικός. Είναι γνωστό ότι η υπεργλυκαιμία στον ΣΔ σχετίζεται με δυσλειτουργία της φυσικής και επίκτητης ανοσολογικής απάντησης γεγονός που συμβάλλει στην ευπάθεια των ατόμων με ΣΔ στις λοιμώξεις. Ο ρόλος του ΣΔ στην επίδραση της χυμικής ανταπόκρισης μετά από εμβολιασμό δεν είναι γνωστός. ΣΚΟΠΟΣ: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξεταστεί αν ο ΣΔ επιδρά στην ικανότητα παραγωγής εξουδετερωτικών αντισωμάτων μετά τη χορήγηση εμβολίου BNT162b2 της Pfizer–BioNTech έναντι του SARS-CoV-2. Για το λόγο αυτό έγινε προσδιορισμός του τίτλου των αντισωμάτων έναντι του receptor binding domain (RBD) της πρωτεΐνης S σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα μετά από εμβολιασμό έναντι του SARS-CοV-2 σε ασθενείς με ΣΔ και χωρίς ΣΔ. Συγκεκριμένα, έγινε προσδιορισμός των αντισωμάτων πριν την 1η δόση, πριν την 2η δόση, 7-15 μέρες μετά την 2η δόση, 100-110 ημέρες και 180-200 ημέρες μετά την 1η δόση καθώς και 180-200 μέρες μετά την 3η αναμνηστική δόση. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Στη μελέτη έλαβαν μέρος συνολικά 171 άτομα από τα οποία τα 62 με ιστορικό ΣΔ και 109 χωρίς ΣΔ (ομάδα ελέγχου). Στη συνέχεια έγινε επιλογή 62 ατόμων από την ομάδα ελέγχου τα οποία αντιστοιχίστηκαν με βάση το φύλο , την ηλικία , το ύψος και το βάρος με 62 άτομα με ΣΔ (matched population). Το 79% των ατόμων με ΣΔ έπασχε από ΣΔ τύπου 2 και το 21% έπασχε από ΣΔ τύπου 1. Τα άτομα με ΣΔ είχαν μέση ηλικία 55,10 ± 12,83 έτη και μέσο δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) 29,73 ± 4,80 kg/m2. Ο μέσος όρος διάρκειας του ΣΔ ήταν 15 έτη και η μέση τιμή HbA1c ήταν 7%. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι 21 μέρες μετά την 1η δόση του εμβολίου το 21% των ατόμων με ΣΔ δεν ανέπτυξε προστατευτικά αντισώματα έναντι του 5% των ατόμων από την ομάδα ελέγχου (p = 0,014). Επίσης ο τίτλος των αντισωμάτων ήταν σημαντικά μικρότερος στα άτομα με ΣΔ σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (p=0.010) μετά τη χορήγηση μιας δόσης του εμβολίου. Η μειωμένη αυτή απάντηση των ατόμων με ΣΔ εξαλείφθηκε με τη χορήγηση της δεύτερης δόσης του εμβολίου και τα άτομα με ΣΔ εμφάνισαν ικανοποιητική αντισωματική ανταπόκριση και παρόμοια με την ομάδα ελέγχου 7-15 μέρες μετά την δεύτερη δόση. Στους 3 και 6 μήνες μετά την πρώτη δόση του εμβολίου παρατηρήθηκε σημαντική μείωση του τίτλου των αντισωμάτων τόσο στα άτομα με ΣΔ όσο και στα άτομα χωρίς ΣΔ. Ο τίτλος των αντισωμάτων στα άτομα με ΣΔ ήταν μικρότερος τόσο στους 3 όσο και στους 6 μήνες μετά την 1η δόση. Όλοι οι συμμετέχοντες έλαβαν 3η αναμνηστική δόση τουλάχιστον 3 μήνες μετά την χορήγηση της δεύτερης δόσης. Επίσης, στο μεσοδιάστημα αυτό, 42 άτομα (38,5%) από την ομάδα ελέγχου και 23 (37,1%) από την ομάδα των ατόμων με ΣΔ νόσησαν από COVID-19 , οι περισσότεροι μετά από 6-8 μήνες μετά τη χορήγηση της δεύτερης δόσης. Τη χρονική στιγμή περίπου 6 μήνες μετά την χορήγηση της αναμνηστικής δόσης του εμβολίου ο τίτλος των αντισωμάτων στα άτομα με ΣΔ δεν διέφερε από αυτόν της ομάδα ελέγχου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι ο τίτλος των αντισωμάτων μετά από εμβολιασμό με το mRNA εμβόλιο BNT162b2 της Pfizer–BioNTech τείνει να είναι μικρότερος σε άτομα με ΣΔ σε σχέση με υγιείς ενήλικες. Η διαφορά αυτή ήταν μεγαλύτερη μετά την χορήγηση μίας δόσης του εμβολίου ωστόσο με την χορήγηση της δεύτερης δόσης του εμβολίου τα άτομα με ΣΔ ανέπτυξαν ικανοποιητική χυμική ανοσολογική απάντηση. Βέβαια, σε όλες τις χρονικές στιγμές παρακολούθησης μετά τον εμβολιασμό, η ανταπόκριση των αντισωμάτων στα άτομα με ΣΔ τείνει να είναι μικρότερη από αυτή των υγιών ατόμων. Τα δεδομένα αυτά τονίζουν την ανάγκη προτεραιοποίησης των ατόμων με ΣΔ για εμβολιασμό κατά του SARS-CoV-2 για τη μείωση του κινδύνου ανάπτυξης σοβαρής νόσου COVID-19.