Restructuring coordination: a dynamic path to team resilience

Abstract

Socio-technical systems are increasingly required to function in complex and unpredictable environments. These conditions necessitate continuous, dynamic adjustments in team coordination to meet rapidly evolving task demands. However, moment-by-moment changes in team and multi-team system coordination remain understudied within the Human Factors and Ergonomics field. This thesis aims to bridge this gap by investigating coordination from a temporal perspective, focusing on the dynamic nature of coordination restructuring and its importance as a mechanism for team resilience. Thesis structure: Chapter 2: Temporal interaction analysis techniques: Literature review exploring the value of integrating temporal interaction analysis techniques in sociotechnical systems research, emphasising their potential in capturing dynamic, moment-by-moment interactions that contribute to system resilience and adaptability Chapter 3: Interaction Dynamics: Literature review focusing on human-human teaming, examining the role of interaction dynamics in shaping dynamic temporal processes, demonstrating how evolving micro-behaviours and interaction patterns underline temporal phenomena, such as resilience and team learning. Chapter 4: Capturing dynamic change in coordination patterns, The case of Apollo 13: Empirical study exploring how digital analytic tools, such as THEME, can enhance research on team coordination by providing a temporal lens for examining complex, multi-layered interactions. The analysis provides insight into the composition (what) and timing (when) of coordination restructuring. Chapter 5: Navigating order and disorder: Empirical study examining emergency response teams as they train to perform resuscitation in high-risk, environments. Additionally to the composition and timing of coordination restructuring, this study models the rhythm (how often) of coordination restructuring before and after training using an entropy analysis.

Τα κοινωνικοτεχνικά συστήματα (πολύπλοκα Συστήματα στα οποία, τεχνολογία, διαδικασίες και αλληλεπίδραση ανθρώπων και ανθρώπου-μηχανής, συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης τεχνολογίας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και συνδιαμορφώνουν την λειτουργία και απόδοση του συστήματος ως μια δυναμική και αλληλεπιδραστική ολότητα) καλούνται ολοένα και περισσότερο να λειτουργούν σε σύνθετα και απρόβλεπτα περιβάλλοντα. Αυτές οι συνθήκες επιβάλουν συνεχείς, λεπτομερείς και δυναμικές προσαρμογές στο συντονισμό της ομάδας, ώστε να ανταποκρίνεται στις ταχέως εξελισσόμενες απαιτήσεις της αποστολής της. Οι απαιτούμενες προσαρμογές στον συντονισμό του συστήματος δεν έχουν ευρέως διερευνηθεί στο πεδίο της συστημικής και γνωστικής εργονομίας (Human Factors and Ergonomics). Η παρούσα διατριβή επιχειρεί να καλύψει αυτό το κενό, διερευνώντας τα μοτίβα αλληλεπίδρασης και συντονισμού των συνιστωσών του συστήματος στη χρονική τους εξέλιξη, εστιάζοντας στις συνεχείς, δυναμικές αλλαγές που το αναδομούν, υποστηρίζοντας και ενισχύοντας την ανθεκτικότητά του.