Emotions and infinity

Abstract

This thesis explores how emotion, as experience and life event, not simply as cogitation, may be related to various notions of infinity. Broadly speaking, I first explore notions of infinity as eternity, as unperishable form, as determinate omnipresence, as eternal recurrence, as eternal now. I then explore the older, and more complex to work with, flux notion of infinity, as indefiniteness, as a quality of not respecting boundaries, categories, or systems, and instead, spilling over so to speak, across them, to cross over any categorial and spatial hierarchies, in some ways perhaps as a unifying element between them. From the point of view of the cognitive it would perhaps seem as if there is a process of just confusing parts with parts, or parts with wholes, a strange logic, yet from the point of view of the emotive act, it may instead be imbuing all accessible reality, and even the actual circumstances also, with its feeling or quality. I then make a preliminary attempt to look at the phenomenology of emotional experience in light of these two organizing principles above, and also consider immanent proto-symbolic experience. In the discussion, I make a first attempt to convey the utility of the notion of infinity, or perhaps infinities, as relating to the realm of emotions. Then, beyond the thesis as presented, as facile metaphor of other processes perhaps, I try to present the possibility of emotion itself as actually inherently constituted of the characteristics of infinity. I offer a brief discussion of issues around this notion, whether it is best seen as a useful fiction, or a true ontogeny.

Η διατριβή ερευνά πώς το συναίσθημα, ως εμπειρία και συμβάν ζωής, όχι απλά ως στοχασμός, σχετίζεται με διάφορες έννοιες του απείρου. Διερευνώ αρχικά τις έννοιες του απείρου ως αιωνιότητα, ως άφθαρτο είδος, ως μια καθοριστικότητα πανταχού παρούσα, ως μια αιώνια επανάληψη, και ως ατέρμονο παρόν. Στη συνέχεια, εξερευνώ την αρχαιότερη, και πιο περίπλοκη έννοιολογικά ιδέα του απείρου ως ροή, ως αοριστία, ως μια ιδιότητα μη αναγνώρισης ορίων, κατηγοριών ή συστημάτων, και αντ' αυτού, διαχέοντας μέσα από αυτά, διασχίζοντας τις οποιεσδήποτε κατηγορικές και χωρικές ιεραρχίες, κατά κάποιο τρόπο ίσως ως ένα ενοποιητικό στοιχείο μεταξύ τους. Από την άποψη της λογικής, ίσως σαν να υπάρχει μια διαδικασία απλής σύγχυσης μέρους με μέρος, ή του μέρους με το σύνολο, ως μια παράξενη λογική. Ωστόσο, από την άποψη της συναισθηματικής πράξης, μπορεί αντίθετα να εμποτίζει όλη την προσβάσιμη πραγματικότητα, ακόμη και τις ενεργές διαστάσεις, με το συναίσθημα ή την ποιότητά της. Στη συνέχεια, κάνω μια προσπάθεια να εξετάσω τη φαινομενολογία της συναισθηματικής εμπειρίας υπό το πρίσμα αυτών των δύο οργανωτικών αρχών, και επίσης να λάβω υπόψη την έμφυτη πρωτο-συμβολική εμπειρία. Κάνω μετά μια προσπάθεια να μεταφέρω τη χρησιμότητα της έννοιας του απείρου, ή μάλλον πια των διαφόρων εννοιών του απείρου, ως σχετική με το χώρο των συναισθημάτων. Πέρα ​​από την πρώτη θέση που παίρνω στη διατριβή, του απείρου σε σχέση με τα συναισθήματα ως ένα αναλογικό σημαίνον, που με τη σειρά του ίσως να αναφέρεται σε άλλες διαδικασίες, κάνω και μια προσπάθεια να παρουσιάσω μια δεύτερη θέση, ότι το συναίσθημα ως φαινόμενο συγκροτείται οντολογικά από χαρακτηριστικά του απείρου. Κλείνω με μια συζήτηση γύρω από αυτές τις δύο θέσεις, και αν είναι καλύτερα να θεωρηθεί η χρήση του απείρου ως μια χρήσιμη μυθοπλασία ή μια πιο ουσιαστική εννοιοδότηση.