Collective protest: emotions, norms, and system justification

Abstract

This thesis investigated the reasons why individuals participate in both socially disruptive and non-disruptive protest and aimed at answering the following question: Are these two forms of protest triggered equally by the same motives or is it that some motives are more important for one kind of protest than for the other? This thesis contends that disruptive protest entails higher personal uncertainty than does non-disruptive protest, hence, motives that can deal with this uncertainty should be more strongly related to disruptive protest than to non-disruptive protest. Six studies are reported, three correlational ones (Studies 1, 2, and 4) and three experimental ones (Studies 3, 5, and 6). The first two studies examined whether group-based anger, social opinion support, and group identification predict non-disruptive protest more strongly than disruptive protest, and whether collective efficacy and social action support predict disruptive protest more strongly than non-disruptive protest. Overall, hypotheses were supported. The third study manipulated uncertainty to test its effect on protest and found that participants assigned to the high (vs. low) uncertainty salience condition were significantly less likely to advocate disruptive protest, in line with hypotheses. The last three studies introduced the ideological motive of system justification and investigated its role in predicting both types of protest. Consistent with hypotheses, the fourth study demonstrated that system justification had a significantly higher correlation with non-disruptive protest than with disruptive protest. Finally, the last two studies used two different manipulations of system justification and confirmed that system justification can indeed exert a discouraging causal effect on protest tendencies, especially disruptive protest tendencies. In conclusion, the findings provide support for the role of personal uncertainty in determining the relative impact that different motives can have on disruptive and non-disruptive forms of protest.

Η παρούσα διατριβή διερεύνησε τους λόγους για τους οποίους τα άτομα συμμετέχουν τόσο σε κοινωνικά ανατρεπτικές όσο και σε μη ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας και στόχευσε στην απάντηση του ακόλουθου ερωτήματος: Αυτές οι δύο μορφές διαμαρτυρίας πυροδοτούνται εξίσου από τα ίδια κίνητρα ή μήπως ορισμένα κίνητρα είναι πιο σημαντικά για τη μία μορφή διαμαρτυρίας από ό,τι για την άλλη; Η παρούσα διατριβή υποστηρίζει ότι οι ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας συνεπάγονται υψηλότερη προσωπική αβεβαιότητα από τις μη ανατρεπτικές μορφές και, επομένως, τα κίνητρα που μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτήν την αβεβαιότητα θα πρέπει να σχετίζονται στενότερα με τις ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας από ό,τι με τις μη ανατρεπτικές. Αναφέρονται έξι μελέτες, τρεις συσχετιστικές (Μελέτες 1, 2 και 4) και τρεις πειραματικές (Μελέτες 3, 5 και 6). Οι δύο πρώτες μελέτες εξέτασαν εάν ο συλλογικός θυμός, η υποστήριξη της κοινωνικής γνώμης και η ομαδική ταύτιση προβλέπουν τις μη ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας πιο έντονα από τις ανατρεπτικές μορφές και εάν η συλλογική αποτελεσματικότητα και η υποστήριξη κοινωνικής δράσης προβλέπουν τις ανατρεπτικές μορφές πιο έντονα από τις μη ανατρεπτικές. Συνολικά, οι υποθέσεις υποστηρίχθηκαν. Στην τρίτη μελέτη υπήρξε πειραματικός χειρισμός της αβεβαιότητας για να ελεγχθεί η επίδρασή της στις μορφές διαμαρτυρίας και διαπιστώθηκε ότι οι συμμετέχοντες που βρίσκονταν στη συνθήκη υψηλής (έναντι χαμηλής) αβεβαιότητας ήταν σημαντικά λιγότερο πιθανό να υποστηρίξουν ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας, σύμφωνα με τις υποθέσεις. Οι τρεις τελευταίες μελέτες εισήγαγαν το ιδεολογικό κίνητρο της δικαιολόγησης του συστήματος και διερεύνησαν τον ρόλο του στην πρόβλεψη και των δύο τύπων διαμαρτυρίας. Σε συμφωνία με τις υποθέσεις, η τέταρτη μελέτη έδειξε ότι η δικαιολόγηση του συστήματος είχε σημαντικά υψηλότερη συσχέτιση με τη μη ανατρεπτική διαμαρτυρία από ό,τι με την ανατρεπτική διαμαρτυρία. Τέλος, οι δύο τελευταίες μελέτες χρησιμοποίησαν δύο διαφορετικούς χειρισμούς της δικαιολόγησης του συστήματος και επιβεβαίωσαν ότι η δικαιολόγηση του συστήματος μπορεί πράγματι να ασκήσει μια αποθαρρυντική αιτιώδη επίδραση στην πρόθεση συμμετοχής σε διαμαρτυρία, ιδιαίτερα σε ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας. Συμπερασματικά, τα ευρήματα παρέχουν υποστήριξη για τον ρόλο της προσωπικής αβεβαιότητας στον προσδιορισμό του σχετικού αντίκτυπου που μπορούν να έχουν διαφορετικά κίνητρα σε ανατρεπτικές και μη ανατρεπτικές μορφές διαμαρτυρίας.