<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" version="2.0">
  <channel>
    <title>DSpace Collection:</title>
    <link>http://hdl.handle.net/10442/2</link>
    <description />
    <pubDate>Fri, 20 Nov 2026 08:10:17 GMT</pubDate>
    <dc:date>2026-11-20T08:10:17Z</dc:date>
    <item>
      <title>Η αποδεικτική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης</title>
      <link>http://hdl.handle.net/10442/61907</link>
      <description>Title: Η αποδεικτική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Author: Nitsou, Efthymia; Νίτσου,  Ευθυμία
Abstract: This dissertation undertakes a systematic examination of the provisions of the Rules of Procedure and the Protocol relating to the taking of evidence, as well as of the issues arising therefrom, before the Court of Justice of the European Union in proceedings that fall directly within its jurisdiction. It further analyses, through selected representative examples, evidentiary matters arising in preliminary ruling proceedings, where a comparison between the evidentiary regime applicable before the Court of Justice of the European Union and the corresponding provisions of the Greek Code of Civil Procedure is considered necessary.; Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η συστηματική ανάλυση των σχετικών ρυθμίσεων των Κανονισμών και του Πρωτοκόλλου που αφορούν την αποδεικτική διαδικασία (και των αντίστοιχων προβλημάτων που ανακύπτουν στο πλαίσιο αυτής) ενώπιον του ΔΕΕ στις διαφορές που ευθέως και αμέσως υπάγονται σε αυτό καθώς και σε συγκεκριμένες δειγματοληπτικώς αναφερόμενες περιπτώσεις στις διαδικασίες που αφορούν τις προδικαστικές παραπομπές, όπου καθίσταται αναγκαίο και κάποια σύγκριση της αποδεικτικής διαδικασίας ενώπιον του ΔΕΕ με τη ρύθμιση της αντίστοιχης αποδεικτικής διαδικασίας από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.</description>
      <pubDate>Sun, 01 Nov 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
      <guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/10442/61907</guid>
      <dc:date>2026-11-01T00:00:00Z</dc:date>
    </item>
    <item>
      <title>Predictive factors of longitudinal changes in everyday functioning in patients with the behavioral variant of frontotemporal dementia (bvFTD)</title>
      <link>http://hdl.handle.net/10442/63025</link>
      <description>Title: Predictive factors of longitudinal changes in everyday functioning in patients with the behavioral variant of frontotemporal dementia (bvFTD)
Author: Chatzidimitriou, Ilektra; Χατζηδημητρίου,  Ηλέκτρα
Abstract: The present doctoral dissertation aimed to investigate the multidimensional factors associated with functional impairment and its longitudinal progression in the behavioral variant of frontotemporal dementia (bvFTD). Specifically, it examined the relative contributions of cognitive deficits, behavioral disturbances, socioemotional impairments, personality changes, and neurobiological factors to everyday functioning, as well as their predictive value for subsequent functional decline. The research comprised a series of complementary studies, with the primary sample consisting of 27 patients with early-stage bvFTD recruited from the 2nd Neurology Clinic of “AHEPA” University General Hospital of Thessaloniki, Greece. Participants underwent prospective assessments at baseline, 6 months, and 12 months. An independent cohort of 146 patients from the Memory and Aging Center at the University of California, San Francisco (UCSF), was used for external validation of the findings. Assessments included a comprehensive neuropsychological battery, measures of behavioral and personality changes, and scales evaluating everyday functioning. In addition, brain perfusion was investigated using single-photon emission computed tomography (SPECT). Data were analyzed using least absolute shrinkage and selection operator (LASSO) regression, structural equation modeling (SEM), repeated-measures analysis of variance (ANOVA), and linear mixed-effects (LME) models. The results identified the severity of negative behavioral symptoms (e.g., apathy), current levels of conscientiousness, and performance in semantic verbal fluency, visual attention, processing speed, and global cognition as important correlates of everyday functioning. At the neurobiological level, reduced perfusion in the right prefrontal cortex (Brodmann area 8) and right inferior parietal cortex (Brodmann area 40) was associated with functional impairment. Path analyses indicated that reduced perfusion in the right prefrontal cortex was associated with deficits in visual attention and information processing speed, which, in turn, were linked to more severe negative behavioral symptoms. These behavioral disturbances were subsequently associated with greater impairment in global cognitive functioning and reduced conscientiousness, which were ultimately linked to poorer everyday functioning. The main findings were largely replicated in the independent UCSF cohort, supporting their generalizability across different cultural contexts. Longitudinal analyses demonstrated significant deterioration in functioning over the one-year follow-up period. Negative behavioral symptoms, global cognitive status, visual attention, psychomotor processing speed, and inhibitory control emerged as independent predictors of subsequent functional decline. Furthermore, reduced perfusion in the right anterior cingulate cortex (Brodmann area 24) was identified as an important neurobiological predictor of longitudinal functional deterioration. Overall, the findings of this dissertation characterize functional impairment in bvFTD as a multidimensional phenomenon associated with the dynamic interplay of cognitive, behavioral, socioemotional, personality-related, and neurobiological processes. Considering these factors together may contribute to a better understanding of the heterogeneity of clinical presentations and the different trajectories of disease progression, thereby facilitating the development of more effective monitoring and support strategies. This dissertation highlights the importance of comprehensive multidimensional assessment and provides preliminary data to support the development of individualized prognostic models aimed at the early identification of patients at increased risk of accelerated functional decline. Such models may facilitate more effective clinical care planning and strengthen evidence-based clinical decision-making.; Η παρούσα διδακτορική διατριβή στόχευσε στη διερεύνηση των πολυδιάστατων παραγόντων που σχετίζονται με τη λειτουργική έκπτωση και τη διαχρονική της εξέλιξη στον συμπεριφορικό υπότυπο της μετωποκροταφικής άνοιας (bvFTD). Ειδικότερα, εξετάστηκε η σχετική συμβολή γνωστικών ελλειμμάτων, συμπεριφορικών διαταραχών, κοινωνικο-συναισθηματικών δυσκολιών, μεταβολών της προσωπικότητας και νευροβιολογικών παραμέτρων στη διαμόρφωση της καθημερινής λειτουργικότητας, καθώς και η προγνωστική τους αξία για τη μελλοντική λειτουργική επιδείνωση. Η ερευνητική προσέγγιση περιλάμβανε σειρά συμπληρωματικών μελετών, με κύριο δείγμα 27 ασθενών με πρώιμη bvFTD από τη Β’ Νευρολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «ΑΧΕΠΑ», οι οποίοι αξιολογήθηκαν προοπτικά, κατά την αρχική εξέταση, στους 6 και στους 12 μήνες. Για την εξωτερική επικύρωση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκε ανεξάρτητο δείγμα 146 ασθενών από την Κλινική Μνήμης και Γήρανσης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο (UCSF). Η αξιολόγηση περιλάμβανε εκτενή νευροψυχολογική συστοιχία, εργαλεία εκτίμησης της συμπεριφοράς και της προσωπικότητας, καθώς και κλίμακες αξιολόγησης της καθημερινής λειτουργικότητας. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε νευροαπεικονιστική διερεύνηση της εγκεφαλικής αιμάτωσης με τομογραφία εκπομπής μονήρους φωτονίου (SPECT). Για την ανάλυση των δεδομένων εφαρμόστηκαν ποινικοποιημένη παλινδρόμηση LASSO, μοντέλα δομικών εξισώσεων (SEM), ανάλυση διακύμανσης επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και γραμμικά μοντέλα μεικτών επιδράσεων (LME). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν τη σοβαρότητα των αρνητικών συμπεριφορικών συμπτωμάτων (π.χ., της απάθειας), τα επίπεδα τρέχουσας ευσυνειδησίας, καθώς και τις επιδόσεις στη σημασιολογική λεκτική ευχέρεια, την οπτική προσοχή, την ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών και τη σφαιρική γνωστική κατάσταση ως σημαντικούς συσχετιστικούς παράγοντες της καθημερινής λειτουργικότητας. Σε νευροβιολογικό επίπεδο, η μειωμένη αιμάτωση σε δεξιά προμετωπιαία περιοχή (περιοχή Brodmann 8) και σε δεξιά κατώτερη βρεγματική περιοχή (περιοχή Brodmann 40) συσχετίστηκε με τη λειτουργική εξασθένηση. Οι αναλύσεις διαδρομών έδειξαν ότι η μειωμένη αιμάτωση στον δεξιό προμετωπιαίο φλοιό συσχετίστηκε με ελλείμματα στην οπτική προσοχή και την ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών, τα οποία με τη σειρά τους συνδέθηκαν με σοβαρότερα αρνητικά συμπεριφορικά συμπτώματα. Οι συμπεριφορικές αυτές διαταραχές συσχετίστηκαν με επιδείνωση της σφαιρικής γνωστικής κατάστασης και μείωση της ευσυνειδησίας, οι οποίες τελικά συνδέθηκαν με χαμηλότερη καθημερινή λειτουργικότητα. Τα βασικά ευρήματα επιβεβαιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο ανεξάρτητο δείγμα του UCSF, υποστηρίζοντας τη δυνατότητα γενίκευσής τους σε διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο. Οι διαχρονικές αναλύσεις κατέδειξαν σημαντική επιδείνωση της λειτουργικότητας κατά τη διάρκεια του ενός έτους. Τα αρνητικά συμπεριφορικά συμπτώματα, η σφαιρική γνωστική κατάσταση, η οπτική προσοχή, η ψυχοκινητική ταχύτητα και ο ανασταλτικός έλεγχος αναδείχθηκαν ως ανεξάρτητοι προβλεπτικοί παράγοντες της μελλοντικής λειτουργικής έκπτωσης. Επιπλέον, η μειωμένη αιμάτωση στον δεξιό πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου (περιοχή Brodmann 24) αναδείχθηκε ως σημαντικός νευροβιολογικός προβλεπτικός δείκτης της διαχρονικής λειτουργικής επιδείνωσης. Συνολικά, τα ευρήματα της διατριβής αναδεικνύουν τη λειτουργική έκπτωση στη bvFTD ως ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, το οποίο συνδέεται με τη δυναμική αλληλεπίδραση γνωστικών, συμπεριφορικών, κοινωνικο-συναισθηματικών, χαρακτηρολογικών και νευροβιολογικών διεργασιών. Η συνεκτίμηση αυτών των παραμέτρων μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση της ετερογένειας της κλινικής εικόνας και των διαφορετικών τροχιών εξέλιξης της νόσου, ενισχύοντας τον αποτελεσματικότερο σχεδιασμό στρατηγικών παρακολούθησης και υποστήριξης. Η διατριβή αναδεικνύει τη σημασία της ολοκληρωμένης πολυπαραγοντικής αξιολόγησης και παρέχει προκαταρκτικά δεδομένα για την ανάπτυξη εξατομικευμένων προγνωστικών μοντέλων, με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση ασθενών υψηλού κινδύνου για ταχύτερη λειτουργική επιδείνωση, διευκολύνοντας έτσι τον αποτελεσματικότερο σχεδιασμό της κλινικής φροντίδας και ενισχύοντας την τεκμηριωμένη λήψη κλινικών αποφάσεων.</description>
      <pubDate>Sun, 01 Nov 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
      <guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/10442/63025</guid>
      <dc:date>2026-11-01T00:00:00Z</dc:date>
    </item>
    <item>
      <title>Design and development of bioinformatics tools for the effective and systematic distinction between true (biological) and artificial somatic variants in pathological conditions, focusing on low frequency variants</title>
      <link>http://hdl.handle.net/10442/63019</link>
      <description>Title: Design and development of bioinformatics tools for the effective and systematic distinction between true (biological) and artificial somatic variants in pathological conditions, focusing on low frequency variants
Author: Fragkouli, Styliani-Christina; Φραγκούλη,  Στυλιανή-Χριστίνα
Abstract: Advances in next-generation sequencing (NGS) technologies have enabled the detection of genomic alterations at unprecedented scale and resolution, leading to the development of numerous computational tools for variant discovery. However, despite continuous methodological improvements, the detection of somatic variants remains challenging. This is particularly true for variants occurring at low allele frequencies, where technical artifacts can substantially affect performance.Over the past decade, a large number of variant calling algorithms have been developed, each employing different computational principles, including statistical models, heuristic filtering approaches and haplotype based local assembly strategies. As a result, different tools often produce discordant outputs when applied to the same dataset. This lack of agreement becomes even more pronounced in tumor-only NGS analyses, where no matched normal sample is available to facilitate artifact filtering. Consequently, selecting an appropriate variant caller remains a crucial task, while systematic benchmarking efforts are often hindered by the limited availability of datasets with well defined ground truth.A major challenge in variant calling evaluation is the lack of knowledge regarding the actual mutational landscape of biological samples. Although initiatives such as Genome in a Bottle, the ICGC-TCGA DREAM Challenge and SEQC2 have significantly contributed to benchmarking efforts, biological datasets inherently contain uncertainties related to incomplete truth sets, biological heterogeneity and experimental variability. These limitations complicate the direct assessment of variant caller performance and controlled comparisons.To address this challenge, this PhD research focused on the development of synth4bench, a synthetic data based benchmarking framework designed to systematically evaluate tumor-only somatic variant callers under fully controlled conditions. Synth4bench was conceived as a technical benchmarking pipeline that enables reproducible investigation of variant caller behaviour across different NGS conditions, while maintaining explicit knowledge of the underlying ground truth.The framework utilizes the NEAT simulator to generate synthetic NGS datasets from a human reference genome. Synthetic datasets were generated within the TP53 gene locus of the GRCh38 reference genome and systematically varied across two key sequencing parameters: sequencing coverage and read length. Coverage values ranged from 300× to 5000×, while read lengths ranged from 50 bp to 300 bp, creating a structured experimental feature space that allowed the investigation of algorithmic responses to different combinations of NGS features.The central methodological contribution of synth4bench concerns the implementation of a controlled dilution strategy for generating variants with different allele frequencies (AF), including low-frequency variants. Multiple independently simulated datasets were merged to create predefined AF distributions, while preserving complete knowledge of variant origin. Variants present at 100% AF within individual datasets were designated as the True Variant set and subsequently diluted through the merging process, enabling systematic benchmarking of low-frequency variant detection. This design provided control over variant AF and allowed direct evaluation of caller sensitivity under challenging detection scenarios.Five widely used tumor-only variant callers were selected for evaluation, namely Mutect2, FreeBayes, LoFreq, VarDict and VarScan2. The framework was designed as a complete end-to-end benchmarking environment, incorporating data generation, preprocessing, variant calling, normalization, harmonization of variant representations and downstream performance assessment. Particular emphasis was placed on reproducibility through the use of well-defined workflows, controlled simulation settings and comprehensive tracking of all experimental parameters.Three independent analyses were performed within the benchmarking framework. The first focused on predefined True Variants, evaluating the ability of callers to recover known variants after dilution. The second examined background variant signal, referred to as “noise”, allowing investigation of caller behaviour in the presence of variants not belonging to the predefined truth set. The third analysis focused on insertions and deletions (indels), which represent one of the most challenging types of genomic lesions for variant detection algorithms.To improve the assessment of indel performance, an additional harmonization and categorization strategy was developed. Beyond standard indel normalization procedures, mismatches between caller output and ground truth were further classified according to positional discrepancies, reference allele mismatches and alternate allele mismatches. This additional level of granularity enabled a more detailed characterization of indel specific errors and provided insights into the underlying causes of caller disagreement.A total of 29 synthetic datasets were generated and analyzed. The benchmarking process revealed substantial differences among the evaluated caller outputs. Variant caller behaviour was found to vary significantly across the examined NGS parameter space, highlighting the importance of benchmarking under controlled conditions before applying these tools in real world studies.Among the evaluated callers, VarScan2 demonstrated the highest sensitivity for recovering predefined True Variants, consistently yielding the largest number of true positive calls. However, this increased sensitivity was accompanied by a small tendency toward AF underestimation. LoFreq exhibited the most stable AF estimates and maintained high precision across multiple analyses, making it particularly suitable when accurate quantification of variant AF is required. VarDict achieved a favorable balance between sensitivity and indel detection performance, whereas FreeBayes generally adopted a more conservative calling strategy, resulting in lower false positive rates along with substantially reduced sensitivity. Mutect2 showed increased robustness to NGS quality variation, yet exhibited lower overall sensitivity within the evaluated tumor-only setting.Our study also highlighted a persistent difficulty in indel detection. Across all evaluated callers, indels exhibited substantially lower recall compared to single nucleotide variants (SNVs). False negative indels dominated the results, with positional discordance emerging as one of the principal causes of disagreement between caller outputs and the ground truth. Our findings reinforce previous observations that indel detection remains an open challenge in variant calling and requires further methodological development.Overall, our results demonstrate that no single variant caller consistently outperformed all others across every analytical objective. Instead, caller selection should be guided by the specific goals of a study, such as maximizing sensitivity, minimizing false positives, improving AF estimation, or enhancing indel detection. The benchmarking framework therefore not only enables systematic comparison of existing methods, but also provides practical guidance for selecting appropriate tools under different NGS strategies.Altogether, the primary contribution of this PhD research is the development of a reproducible and extensible framework for controlled benchmarking of tumor-only somatic variant callers. Synth4bench provides a transparent methodology for generating synthetic datasets with known ground truth, evaluating caller performance under predefined NGS conditions and dissecting algorithmic behaviour. By enabling systematic assessment of variant detection performance, the framework contributes toward improving benchmarking practices within the field of genomics and offers a foundation for future studies involving additional genomic regions, whole genome analyses, new variant callers and machine learning-based variant interpretation approaches.Future work will focus on extending the framework beyond the current locus-limited implementation, incorporating additional NGS characteristics and quality profiles, while also investigating the relationship between synthetic benchmarking datasets and biological benchmark resources. Such developments will strengthen the role of synthetic data as a complementary approach for methodological evaluation and support the continued advancement of reliable genomic analysis pipelines.; Οι εξελίξεις στις τεχνολογίες αλληλούχισης επόμενης γενιάς (Next-Generation Sequencing - NGS) έχουν καταστήσει δυνατή την ανίχνευση γονιδιωματικών αλλοιώσεων σε πρωτοφανή κλίμακα και ανάλυση, οδηγώντας στην ανάπτυξη πολυάριθμων υπολογιστικών εργαλείων για τον εντοπισμό παραλλαγών (variants).Ωστόσο, παρά τις συνεχείς μεθοδολογικές βελτιώσεις, η ανίχνευση σωματικών παραλλαγών εξακολουθεί να αποτελεί ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πρόβλημα. Η δυσκολία είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν οι παραλλαγές εμφανίζονται σε χαμηλή συχνότητα αλληλομόρφου (Allele Frequency - AF), όπου τα τεχνικά ευρήματα (artifacts) μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την απόδοση.Την τελευταία δεκαετία, έχει αναπτυχθεί μεγάλος αριθμός αλγορίθμων για τον εντοπισμό παραλλαγών, καθένας από τους οποίους χρησιμοποιεί διαφορετικές υπολογιστικές αρχές, όπως στατιστικά μοντέλα, ευρετικές προσεγγίσεις φιλτραρίσματος και στρατηγικές τοπικής συναρμολόγησης (local assembly) που βασίζονται σε απλότυπους (haplotypes). Ως αποτέλεσμα, διαφορετικά εργαλεία συχνά παράγουν αντικρουόμενα αποτελέσματα όταν εφαρμόζονται στο ίδιο σύνολο δεδομένων. Αυτή η έλλειψη συμφωνίας γίνεται ακόμη πιο έντονη σε αναλύσεις NGS που αφορούν αποκλειστικά όγκους (tumor-only analyses), όπου δεν υπάρχει διαθέσιμο αντίστοιχο δείγμα υγιούς ιστού για τη διευκόλυνση του φιλτραρίσματος των τεχνικών ευρημάτων. Κατά συνέπεια, η επιλογή του κατάλληλου εργαλείου εντοπισμού παραλλαγών παραμένει μια κρίσιμη διαδικασία, ενώ οι συστηματικές προσπάθειες αξιολόγησης (benchmarking) συχνά παρεμποδίζονται από την περιορισμένη διαθεσιμότητα συνόλων δεδομένων με σαφώς καθορισμένη «πραγματική αλήθεια» (ground truth).Μια σημαντική πρόκληση στην αξιολόγηση των εργαλείων εντοπισμού παραλλαγών είναι η έλλειψη γνώσης σχετικά με το πραγματικό μεταλλαξικό τοπίο των βιολογικών δειγμάτων. Πρωτοβουλίες όπως το Genome in a Bottle (GIAB), το ICGC TCGA DREAM Challenge και το SEQC2 έχουν συμβάλει σημαντικά στη δημιουργία συνόλων αναφοράς και στη βελτίωση των πρακτικών αξιολόγησης. Ωστόσο, τα πραγματικά βιολογικά δείγματα εξακολουθούν να επηρεάζονται από βιολογική ετερογένεια, ατελή λίστα γνωστών παραλλαγών και πειραματική μεταβλητότητας. Επομένως, η πλήρης απομόνωση της επίδρασης μιας συγκεκριμένης παραμέτρου παραμένει δύσκολη. Αυτοί οι περιορισμοί δυσχεραίνουν την άμεση εκτίμηση της απόδοσης των εργαλείων και καθιστούν δύσκολη τη διενέργεια ελεγχόμενων συγκρίσεων.Για την αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης, η παρούσα διδακτορική έρευνα επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του «synth4bench», ενός πλαισίου αξιολόγησης που βασίζεται σε συνθετικά δεδομένα και έχει σχεδιαστεί για τη συστηματική αξιολόγηση εργαλείων εντοπισμού σωματικών παραλλαγών σε δείγματα όγκων, υπό πλήρως ελεγχόμενες συνθήκες. Το «synth4bench» σχεδιάστηκε ως μια τεχνική διαδικασία αξιολόγησης (benchmarking pipeline) που επιτρέπει την αναπαραγώγιμη διερεύνηση της συμπεριφοράς των εργαλείων υπό διαφορετικές συνθήκες αλληλούχησης NGS, διατηρώντας παράλληλα πλήρη γνώση της υποκείμενης «πραγματικής αλήθειας».Το πλαίσιο αξιοποιεί τον προσομοιωτή «NEAT» για τη δημιουργία συνθετικών συνόλων δεδομένων NGS, με βάση ένα ανθρώπινο γονιδίωμα αναφοράς. Τα συνθετικά σύνολα δεδομένων δημιουργήθηκαν εντός Οι τιμές κάλυψης κυμαίνονταν από 300× έως 5000×, ενώ τα μήκη των αναγνώσεων (reads) κυμαίνονταν από 50 bp έως 300 bp, δημιουργώντας έναν δομημένο πειραματικό χώρο χαρακτηριστικών, ο οποίος επέτρεψε τη διερεύνηση των αποκρίσεων των αλγορίθμων σε διαφορετικούς συνδυασμούς παραμέτρων της τεχνολογίας NGS (χαρακτηριστικών αλληλούχησης).Η κεντρική μεθοδολογική συνεισφορά του synth4bench αφορά στην εφαρμογή μιας στρατηγικής ελεγχόμενης αραίωσης για τη δημιουργία παραλλαγών με διαφορετικές συχνότητες αλληλομόρφων (allele frequencies - AF), συμπεριλαμβανομένων των παραλλαγών χαμηλής συχνότητας. Πολλαπλά, ανεξάρτητα προσομοιωμένα σύνολα δεδομένων συγχωνεύθηκαν για τη δημιουργία προκαθορισμένων κατανομών συχνοτήτων αλληλομόρφων, διατηρώντας παράλληλα την πλήρη γνώση της προέλευσης κάθε παραλλαγής. Οι παραλλαγές που εμφανίζονταν με συχνότητα 100% (AF=100%) εντός των επιμέρους συνόλων δεδομένων ορίστηκαν ως το σύνολο των «Πραγματικών Παραλλαγών» (True Variants) και, στη συνέχεια, αραιώθηκαν μέσω της διαδικασίας συγχώνευσης, επιτρέποντας τη συστηματική αξιολόγηση (benchmarking) του εντοπισμού παραλλαγών χαμηλής συχνότητας. Αυτός ο σχεδιασμός παρείχε έλεγχο επί των συχνοτήτων των παραλλαγών και επέτρεψε την άμεση αξιολόγηση της ευαισθησίας των εργαλείων ανίχνευσης (callers) σε απαιτητικά σενάρια εντοπισμού.Για την αξιολόγηση επιλέχθηκαν πέντε ευρέως χρησιμοποιούμενα εργαλεία εντοπισμού παραλλαγών (variant callers) που λειτουργούν αποκλειστικά σε δεδομένα όγκου (tumor-only): τα Mutect2, FreeBayes, LoFreq, VarDict και VarScan2. Το πλαίσιο σχεδιάστηκε ως ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον αξιολόγησης, το οποίο καλύπτει όλο το φάσμα της διαδικασίας: από τη δημιουργία δεδομένων, την προεπεξεργασία, την ανίχνευση παραλλαγών, την κανονικοποίηση και την εναρμόνιση των αναπαραστάσεων των παραλλαγών, έως την τελική αξιολόγηση της απόδοσης. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην επαναληψιμότητα, μέσω της χρήσης σαφώς καθορισμένων ροών εργασίας (workflows), ελεγχόμενων παραμέτρων προσομοίωσης και της αναλυτικής καταγραφής όλων των πειραματικών παραμέτρων.Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιήθηκαν τρεις ανεξάρτητες αναλύσεις. Η πρώτη εστίασε στις προκαθορισμένες «Πραγματικές Παραλλαγές», αξιολογώντας την ικανότητα των εργαλείων να εντοπίζουν γνωστές παραλλαγές μετά την αραίωσή τους. Η δεύτερη εξέτασε το σήμα παραλλαγών υποβάθρου, το λεγόμενο «θόρυβο» (noise), επιτρέποντας τη διερεύνηση της συμπεριφοράς των εργαλείων παρουσία παραλλαγών που δεν περιλαμβάνονταν στο προκαθορισμένο σύνολο αναφοράς. Η τρίτη ανάλυση εστίασε σε εισαγωγές και διαγραφές (insertions and deletions - indels), οι οποίες αποτελούν έναν από τους πιο δύσκολους τύπους γονιδιωματικών αλλοιώσεων για τους αλγορίθμους ανίχνευσης παραλλαγών.Για τη βελτίωση της αξιολόγησης της απόδοσης όσον αφορά τα indels, αναπτύχθηκε μια επιπλέον στρατηγική εναρμόνισης και κατηγοριοποίησης. Πέρα από τις τυπικές διαδικασίες κανονικοποίησης των indels, οι αποκλίσεις μεταξύ των αποτελεσμάτων των εργαλείων και των πραγματικών δεδομένων (ground truth) ταξινομήθηκαν περαιτέρω με βάση τις διαφορές στη θέση, τις διαφορές στο αλληλόμορφο αναφοράς και τις διαφορές στο εναλλακτικό αλληλόμορφο. Αυτό το επιπλέον επίπεδο ανάλυσης επέτρεψε το λεπτομερή χαρακτηρισμό των σφαλμάτων που σχετίζονται με τα indels και προσέφερε πληροφορίες σχετικά με τα αίτια των διαφορών. Συνολικά, παράχθηκαν και αναλύθηκαν 29 σειρές δεδομένων. Η διαδικασία της αξιολόγησης ανέδειξε σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα εργαλεία ανίχνευσης παραλλαγών. Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι η συμπεριφορά των εργαλείων εντοπισμού παραλλαγών παρουσιάζει σημαντική διακύμανση στο εξεταζόμενο εύρος παραμέτρων NGS, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της αξιολόγησης (benchmarking) υπό ελεγχόμενες συνθήκες, προτού τα εργαλεία αυτά χρησιμοποιηθούν σε μελέτες πραγματικών συνθηκών.Μεταξύ των εργαλείων εντοπισμού παραλλαγών που αξιολογήθηκαν, το VarScan2 επέδειξε την υψηλότερη ευαισθησία στον εντοπισμό προκαθορισμένων πραγματικών παραλλαγών (True Variants), αποδίδοντας σταθερά τον μεγαλύτερο αριθμό αληθώς θετικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, αυτή η αυξημένη ευαισθησία συνοδευόταν από μια μικρή τάση υποεκτίμησης της συχνότητας αλληλομόρφων. Το LoFreq παρουσίασε τις πιο σταθερές εκτιμήσεις συχνότητας αλληλομόρφων και διατήρησε υψηλή ακρίβεια σε πολλαπλές αναλύσεις, καθιστώντας το ιδιαίτερα κατάλληλο για περιπτώσεις όπου απαιτείται ακριβής ποσοτικοποίηση της συχνότητας των παραλλαγών. Το VarDict πέτυχε μια ικανοποιητική ισορροπία μεταξύ ευαισθησίας και απόδοσης στον εντοπισμό μικρών εισαγωγών/διαγραφών (indels), ενώ το FreeBayes ακολούθησε γενικά μια πιο συντηρητική στρατηγική, οδηγώντας σε χαμηλότερα ποσοστά ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων, αλλά και σε σημαντικά μειωμένη ευαισθησία. Το Mutect2 έδειξε αυξημένη ανθεκτικότητα στις διακυμάνσεις της ποιότητας της αλληλούχησης NGS, ωστόσο παρουσίασε χαμηλότερη συνολική ευαισθησία στο πλαίσιο της αξιολόγησης που αφορούν αποκλειστικά δείγματα όγκου (tumor-only setting).Η μελέτη μας ανέδειξε επίσης μια σταθερή δυσκολία στον εντοπισμό indels. Σε όλα τα εργαλεία που αξιολογήθηκαν, τα indels εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό ανάκτησης (recall) σε σύγκριση με τις παραλλαγές μεμονωμένων νουκλεοτιδίων (SNVs). Τα ψευδώς αρνητικά indels κυριάρχησαν στα αποτελέσματα, με τη χωρική ασυμφωνία (positional discordance) να αναδεικνύεται ως μία από τις κύριες αιτίες απόκλισης μεταξύ των αποτελεσμάτων των εργαλείων και της πραγματικής κατάστασης (ground truth). Τα ευρήματά μας ενισχύουν προηγούμενες παρατηρήσεις ότι ο εντοπισμός indels παραμένει μια ανοιχτή πρόκληση στον τομέα του εντοπισμού παραλλαγών και απαιτεί περαιτέρω μεθοδολογική ανάπτυξη.Συνολικά, τα αποτελέσματά μας καταδεικνύουν ότι κανένα μεμονωμένο εργαλείο δεν υπερέχει σταθερά έναντι όλων των άλλων σε κάθε αναλυτικό στόχο. Αντιθέτως, η επιλογή του κατάλληλου εργαλείου θα πρέπει να καθορίζεται από τους συγκεκριμένους στόχους της εκάστοτε μελέτης, όπως η μεγιστοποίηση της ευαισθησίας, η ελαχιστοποίηση των ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων, η βελτίωση της εκτίμησης της συχνότητας αλληλομόρφων ή η ενίσχυση του εντοπισμού indels. Συνεπώς, το πλαίσιο συγκριτικής αξιολόγησης (benchmarking framework) όχι μόνο επιτρέπει τη συστηματική σύγκριση των υπαρχουσών μεθόδων, αλλά παρέχει επίσης πρακτική καθοδήγηση για την επιλογή των κατάλληλων εργαλείων σε διαφορετικά σενάρια αλληλούχησης NGS.Συνοψίζοντας, η κύρια συνεισφορά αυτής της διδακτορικής έρευνας είναι η ανάπτυξη ενός αναπαραγώγιμου και επεκτάσιμου πλαισίου για τον ελεγχόμενο συγκριτικό έλεγχο εργαλείων εντοπισμού σωματικών παραλλαγών σε δείγματα όγκου. Το Synth4bench παρέχει μια διαφανή μεθοδολογία για τη δημιουργία συνθετικών συνόλων δεδομένων με γνωστή πραγματική κατάσταση (ground truth), επιτρέποντας την αξιολόγηση της απόδοσης των εργαλείων υπό προκαθορισμένες συνθήκες. Τα επόμενα βήματα θα επικεντρωθούν στην επέκταση του πλαισίου πέρα ​​από την τρέχουσα υλοποίηση, η οποία περιορίζεται σε συγκεκριμένους γενετικούς τόπους (genetic loci), ενσωματώνοντας επιπλέον χαρακτηριστικά αλληλούχησης NGS και προφίλ ποιότητας, ενώ παράλληλα θα διερευνηθεί περαιτέρω η σχέση μεταξύ συνθετικών συνόλων δεδομένων αξιολόγησης (benchmarking) και βιολογικών πόρων αναφοράς. Τέτοιες εξελίξεις θα ενισχύσουν το ρόλο των συνθετικών δεδομένων ως συμπληρωματική προσέγγιση για τη μεθοδολογική αξιολόγηση και θα υποστηρίξουν τη συνεχή πρόοδο αξιόπιστων ροών εργασίας (pipelines) γονιδιωματικής ανάλυσης.</description>
      <pubDate>Sun, 01 Nov 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
      <guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/10442/63019</guid>
      <dc:date>2026-11-01T00:00:00Z</dc:date>
    </item>
    <item>
      <title>Μελέτη συσχέτισης παραμέτρων ενδομοσχευμάτων ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής με την ευενδοτότητα του αορτικού τοιχώματος</title>
      <link>http://hdl.handle.net/10442/63008</link>
      <description>Title: Μελέτη συσχέτισης παραμέτρων ενδομοσχευμάτων ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής με την ευενδοτότητα του αορτικού τοιχώματος
Author: Abatzis-Papadopoulos, Manolis; Αμπατζής-Παπαδόπουλος,  Μανώλης
Abstract: Background-Aim. Τhe patients treated with EVAR have outnumbered the patients treated with open surgical repair. Endografts are manufactured by material that is less compliant than the native aortic wall and implantation of them causes decrease in aortic compliance. Increased aortic stiffness is independent prognostic factor for adverse cardiovascular events. Measurement of PWV is the gold standard method for measuring aortic stiffness.  The aim of the present study is the investigation of correlation between the length and other properties of endografts used in EVAR and increase of PWV and decrease of aortic compliance. Material and Methods. This is a prospective, monocentric, single-arm observational study. All patients included in the study signed an informed written consent. A detailed medical history of all patients was recorded. Each patient was subjected to a preoperative CTA. DSAs from each EVAR procedure were collected. Details regarding EVAR procedures were recorded too. PWV was measured pre- and post-operatively. Power analysis found that a sample size of 107 patients is required. Primary endpoint was the correlation of endograft length used during EVAR and aortic stiffness increase.  If needed, an extension of endografts to external iliac arteries was deployed. Secondary endpoints were the correlation of endograft fabrics and increase of aortic stiffness and PWV, the correlation of EVAR and myocardial and kidney injury during the immediate postoperative period 48 hours. Statistical analysis was conducted SPSS v29.0 software and statistical significance was set at 0.05.Results. The mean age of the patients was 72±7.5 years and 93.5% were males. The mean transverse AAA diameter was 5.7±1.1 cm. Mean endograft length was 169.7±26.9 mm and an extension to external iliac artery was deployed in 10 patients. The mean pre- and post-operative PWV were 10.72±2.07 m/s and 11.93±2.27 m/s respectively. A strong positive correlation was found between endograft length and PWV (p &lt; 0.001). In patients with external iliac artery extension aortic stiffness was increased excessively (t = -4.463 και p = 0.002). No statistically significant difference in PWV was found between the three types of endograft (p = 0.740). Overall 18 patients presented myocardial injury and 26 acute kidney injury. No correlation was found between the length, the type endograft, the extension to external iliac artery, increased PWV and myocardial and kidney injury during the immediate postoperative period. Conclusions. Implantation of endograft during EVAR for AAA management causes increase of aortic stiffness respective to the length of the endograft, while excessive aortic stiffness increase was found in cases with external iliac artery extension. Improvement of the endografts and their manufacturing with more compliant material, which cause lower increase of aortic stiffness and affect the compliance of the native aortic wall in a minimum way, could ameliorate the detrimental effects on the heart and other organs. Larger studies should be conducted in the future so that more reliable conclusions could be reached.; Γνωστικό υπόβαθρο-Σκοπός. Ο αριθμός των ΑΚΑ που αντιμετωπίζονται με EVAR είναι σαφώς υψηλότερος από αυτών που αντιμετωπίζονται με ανοικτή αποκατάσταση. Τα ενδομοσχεύματα είναι κατασκευασμένα από υλικά που είναι λιγότερο ευένδοτα από το φυσικό τοίχωμα της κοιλιακής αορτής και η εμφύτευσή τους στην αορτή οδηγεί σε μείωση της ευενδοτότητάς της. Η αυξημένη αορτική σκληρία αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα για καρδιαγγειακά συμβάματα. Η μέθοδος εκλογής για τη μέτρηση της αορτικής σκληρίας είναι η μέτρηση της PWV. Σκοπός της παρούσης μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης του μήκους και άλλων χαρακτηριστικών των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται στην EVAR με την αύξηση της PWV και τη μείωση της ευενδοτότητας της αορτής. Υλικό και Μέθοδος. Η μελέτη είναι προοπτική μονοκεντρική παρατήρησης. Όλοι οι ασθενείς ενημερώθηκαν και συναίνεσαν για τη συμμετοχή τους υπογράφοντας γραπτή συγκατάθεση. Καταγράφηκε το αναλυτικό ιατρικό ιστορικό των ασθενών. Κάθε ασθενής υποβλήθηκε προεγχειρητικά σε CTA. Οι DSA από την επέμβαση EVAR κάθε ασθενούς συλλέχθηκαν επίσης. Επιπροσθέτως, καταγράφηκαν δεδομένα που αφορούσαν την επέμβαση EVAR. Η PWV μετρήθηκε προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Η εκτίμηση για το μέγεθος δείγματος είναι 107 ασθενείς. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο είναι η συσχέτιση του μήκους των ενδομοσχευμάτων με την αύξηση της αορτικής σκληρίας. Εφόσον κρίνεται απαραίτητο, το ενδομόσχευμα επεκτείνεται ως την δεξιά έξω λαγόνιο αρτηρία. Στα δευτερογενή καταληκτικά σημεία ανήκει η συσχέτιση του υλικού κατασκευής των ενδομοσχευμάτων με την αύξηση της αορτικής σκληρίας και της PWV, η συσχέτιση της EVAR με μυοκαρδιακή και νεφρική βλάβη κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο. Όλες οι στατιστικές αναλύσεις διενεργήθηκαν με το λογισμικό SPSS v29.0 και το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 72±7,5 έτη και 93,5% αυτών είναι άρρενες. Η μέση εγκάρσια διάμετρος των ΑΚΑ ήταν 5,7±1,1 cm. Το μέσο μήκος των ενδομοσχευμάτων ήταν 169,7±26,9 mm και προέκταση στη δεξιά έξω λαγόνιο αρτηρία απαιτήθηκε σε 10 ασθενείς. Η μέση τιμή της προεγχειρητικής και μετεγχειρητικής PWV ήταν 10,72±2,07 m/s και 11,93±2,27 m/s αντίστοιχα. Βρέθηκε πολύ ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ του μήκους του μοσχεύματος και της dPWV (p &lt; 0.001). Οι ασθενείς με προέκταση στην έξω λαγόνιο αρτηρία είχαν σημαντικά μεγαλύτερη μεταβολή στην αορτική σκληρία (t = -4.463 και p = 0.002). Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στη PWV μεταξύ των τύπων ενδομοσχεύματος (p = 0.740). Συνολικά 18 ασθενείς παρουσίασαν μυοκαρδιακή βλάβη και 26 οξεία νεφρική βλάβη. Δε βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στο μήκος, τον τύπο του ενδομοσχεύματος, την επέκταση στην έξω λαγόνιο αρτηρία και την αυξημένη PWV με την εμφάνιση μυοκαρδιακής και οξείας νεφρικής βλάβης κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο. Συμπεράσματα. Η εμφύτευση ενδομοσχευμάτων κατά την EVAR προκαλεί αύξηση της αορτικής σκληρίας αναλόγως του μήκους του ενδομοσχεύματος με υπέρμετρη αύξηση στις περιπτώσεις επέκτασης στις έξω λαγόνιες αρτηρίες. Η βελτιστοποίηση των ενδομοσχευμάτων και η κατασκευή τους με περισσότερο ευένδοτα υλικά, ώστε να προκαλούν τη μικρότερη δυνατή αύξηση της αορτικής σκληρίας επηρεάζοντας την ευενδοτότητα του αορτικού τοιχώματος στο μικρότερο δυνατό βαθμό μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις στην καρδιά και στα υπόλοιπα όργανα. Μεγαλύτερες  μελέτες απαιτούνται στο μέλλον για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.</description>
      <pubDate>Sun, 01 Nov 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
      <guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/10442/63008</guid>
      <dc:date>2026-11-01T00:00:00Z</dc:date>
    </item>
  </channel>
</rss>

